Rejestracja : 81 740 84 20, 22

Gab. Stomatologii: 81 740 84 21

ul. Onyksowa 12

20-582 Lublin

PN - PT 8:00 - 20:00

Sob. 8:00 - 14:00

Operacje stawu kolanowego

  • artroskopowe oczyszczenie powierzchownych uszkodzeń chrząstki (shaving)
  • artroskopowa chondrektomia (częściowe wycięcie martwiczej chrząstki)
  • artroskopowe ‚mikrozłamania’ warstwy podchrzęstnej kości (pobudzanie do gojenia ubytków chrząstki)
  • nawiercanie warstwy podchrzęstnej kości
  • przeszczepianie chrząstki metodą otwartą
  • artroskopowa reimplantacja oddzielonych fragmentów chrzęstno-kostnych

Staw kolanowy jest największym i najbardziej skomplikowanym stawem ludzkiego organizmu. Na pozornie prosty ruch kolana składa się nie tylko zgięcie i wyprost, ale także niewielkie ruchy obrotowe, ruch ślizgowy powierzchni stawowych uda względem piszczeli oraz przesuwanie się rzepki. Oprócz ruchu, koniecznego podczas chodzenia, ważną funkcją kolana jest podtrzymywanie ciężaru ciała, często w niewygodnych i wymuszonych pozycjach. Prawidłowe funkcjonowanie precyzyjnego mechanizmu kolana jest zapewnione przez wiele czynników. Najważniejsze z nich to odpowiedni kształt powierzchni stawowych i przylegających do nich łękotek oraz właściwa ilość mazi stawowej, produkowanej przez błonę maziową. Kolejnym czynnikiem jest dobra stabilność stawu, za którą odpowiadają przede wszystkim więzadła, ale także mięśnie i torebka stawowa. Równie istotna jest prawidłowa oś kończyny dolnej. Złe funkcjonowanie każdego z wyżej wymienionych czynników, spowodowane urazem lub chorobą, powoduje nieprawidłową funkcję kolana. Objawia się to bólem, ograniczeniem ruchów lub niestabilnością. Konsekwencją tych zaburzeń jest powolne niszczenie stawu prowadzące do dużych i często nieodwracalnych uszkodzeń. Dlatego konieczne jest precyzyjne rozpoznanie problemu oraz podjęcie właściwego leczenia. Należy zaznaczyć, że uszkodzenia izolowane występują rzadko, a uraz najczęściej powoduje chorobę kilku elementów. Szczegółowe rozpoznanie uszkodzeń bezpośrednio po urazie jest bardzo trudne, z uwagi na ból i obrzęk oraz obecność w kolanie krwiaka. Dlatego po urazie, we wczesnym okresie, ważne jest kilkukrotne badanie kolana przez doświadczonego ortopedę, wykonanie zaleconych badań dodatkowych oraz ustalenie właściwego postępowania leczniczego.

Przed omówieniem najczęstszych uszkodzeń i chorób kolana należy przybliżyć pojęcie artroskopii. Artroskopia jest nowoczesną techniką operacyjną wykorzystującą kamerę z niewielkim układem optycznym. Układ optyczny jest wprowadzany do kolana przez kilkumilimetrowe nacięcie, następnie staw wypełniany jest płynem (solą fizjologiczną). Operacja wykonywana jest przez drugie niewielkie nacięcie. Używa się mikronarzędzi, często mechanicznych i elektrycznych. Obraz z wnętrza stawu przekazywany jest przez kamerę na monitor telewizyjny. W stosunku do tradycyjnych dojść operacyjnych, wymagających szerszego otwarcia stawu, artroskopia daje nieporównywalnie lepsze możliwości oglądania struktur wewnątrzstawowych. Dzięki odpowiednim narzędziom oraz powiększeniu obrazu, umożliwia również znacznie większą precyzję przeprowadzanych operacji. Mimo niewielkich rozmiarów nacięć (praktycznie gojących się bez pozostawienia śladu) operacje artroskopowe przeprowadza się w znieczuleniu, wykonywanym przez anestezjologa.

Problemy zdrowotne dotyczące stawu kolanowego występujące najczęściej oraz sposoby ich rozwiązania przedstawiono poniżej.

Uszkodzenia więzadeł kolana są wynikiem urazów skrętnych. Skutkiem uszkodzenia więzadeł jest niestabilność stawu. Istnieje wiele rodzajów niestabilności kolana, ale do najczęstszych należy niestabilność przednio boczna, spowodowana uszkodzeniem więzadła krzyżowego przedniego. Objawami niestabilności są uczucie niepewności kolana, pojawiające się podczas normalnej aktywności, bolesne przeskakiwanie (tzw. uciekanie kolana), a nawet częste skręcenia powodujące przewlekłe bóle i wysięki. Pozostawienie niestabilnego kolana bez odpowiedniego leczenia, prowadzi do wtórnych uszkodzeń innych wewnętrznych struktur. W zależności od objawów i rodzaju uszkodzeń ortopeda podejmuje różne decyzje terapeutyczne. W wyjątkowych wypadkach (np. w częściowym uszkodzeniu więzadła pobocznego piszczelowego) wystarczy unieruchomienie w stabilizatorze i odpowiednia rehabilitacja. Jednak większość uszkodzeń więzadłowych powinna być leczona operacyjnie. Wczesna interwencja możliwa jest przy uszkodzeniach kompleksu tylno-bocznego kolana, czy całkowitym rozerwaniu więzadła pobocznego piszczelowego. Inna taktyka postępowania obowiązuje przy uszkodzeniach więzadeł krzyżowych, gdzie możliwość pierwotnej, wczesnej naprawy występuje sporadycznie. Leczenie uszkodzonego więzadła krzyżowego polega na jego odtworzeniu, czyli rekonstrukcji. Z pobranego od pacjenta ścięgna, (którego brak nie powoduje utraty sprawności) wykonuje się przeszczep. Pod kontrolą artroskopu, w kości udowej i piszczelowej nawiercane są tunele, przez które przygotowany przeszczep, jest wprowadzany do kolana, w miejsce zerwanego więzadła. Następnie jest on mocowany za pomocą specjalnych śrub lub zatrzasków przypominających guziki. Jest to metoda stosunkowo bezpieczna i obecnie standardowo stosowana. Istnieją również przeszczepy syntetyczne, lub pobrane ze zwłok. Niestety metody te, obarczone są licznymi komplikacjami. Należy zaznaczyć, że leczenie operacyjne przywraca stabilność stawu i zapobiega jego dalszemu uszkadzaniu, kolano jednak rzadko powraca do pełnej (idealnej), jak przed urazem sprawności. Usprawnianie po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego trwa około 2-3 miesiące. Po tym czasie chorzy wracają do pracy biurowej. Powrót do normalnej aktywności fizycznej jest możliwy po około 9 do 12 miesiącach.